René van der Meer / freelance redacteur

Treffende teksten. Print en online.

Scheuren langs Golden Gate Bridge

AD Reiswereld / 2008

Het is geel en rijdt door San Francisco. De GoCar, een gemotoriseerde driewieler waarin je door de stad koerst terwijl een ingebouwde computerstem je bijpraat over de omgeving. Het blijkt een bijzonder ritje. ‘In de verte doemt de Golden Gate Bridge op. En dan gaat het mis’

Laat ik eerlijk zijn: ik heb nooit brommer gereden en deed vier keer over het halen van mijn rijbewijs. De stoere blik onder mijn iets te ruime helm is gespeeld en als ik de sleutel van mijn GoCar naar rechts draai, gluur ik bezorgd naar de oprukkende spits. Het snorrende geluid van mijn motor verjaagt echter alle twijfel. Ik gooi mijn richtingsaanwijzer aan, geef gas en stuiter het asfalt van San Francisco op. Daar gaan we.

In de slipstream van een taxi schiet ik de straat over. Net als ik me toch een beetje stoer begin te voelen, knalt de radio aan. Een schelle welkomstune, gevolgd door een vrouwenstem, knettert uit twee boxen voorin mijn gele kar. Die paar voorbijgangers die mijn ronkende wagentje nog niet hadden opgemerkt, zijn nu ook gestopt met winkelen. Zwijgend kijkt een vol trottoir me na. Het doet me denken aan waterfietsen langs een beladen terras, met als groot verschil dat deze waterfiets lawaai maakt en het terras de vorm heeft van een kilometers lange winkelstraat.

De vrouwenstem praat ondertussen vlot door: ‘Welkom bij GoCars, ‘s werelds eerste GPS-gestuurde tour waarbij jij de route bepaalt terwijl de computer je volgt en bijpraat over de omgeving.’ Ik ben te druk met rijden om te luisteren. Moet ik nu op het fietspad rijden of op de grote weg? ‘Aan je linkerhand zie je het standbeeld waarop U2-zanger Bono in 1987 de leus ‘Rock ‘n’ Roll stops the traffic’ schreef waarna hij werd gearresteerd’, roept de radio. Ik loens wat naar links en zie een tram eng dichtbij mijn kunststof karretje komen. ‘Ga bij de stoplichten rechts’, klinkt het netjes op tijd. Al iets vlotter geef ik richting aan.

Opeens herken ik de omgeving. ‘Welkom op Fisherman’s Warf’, aldus de radio. ‘De toeristische trekpleister van San Francisco vol restaurants en winkeltjes.’ Rechts zie ik de bekende pieren met toeristen. Van de zeeleeuwenkolonie waarover ik de radiostem hoor praten, zie ik niks. Wel kijk ik vanaf kniehoogte nog steeds recht in de gezichten van tientallen verbaasde dagjesmensen. Zo ingeburgerd is die GoCar blijkbaar nog niet. Het stoort me inmiddels al minder en de uitlaatgassen die mijn bakje inwalmen, beginnen ook vertrouwd te voelen.

Ik laat me door mijn digitale gids bijpraten over de huidige visserij in San Francisco en hobbel langs het restaurant van Miami Vice-acteur Don Johnson. Soepel beklim ik met mijn steunende wagentje één van de vele heuvels van San Francisco. Zelfs over een hellingproef doe ik niet moeilijk en mijn inzet wordt beloond met het uitzicht. In de verte doemt de Golden Gate Bridge op. En dan gaat het mis.

Zo marginaal als mogelijk waarschuwt de radiostem me over een afslag waarmee ik de naderende snelweg moet omzeilen. Met de 35 miles per uur die een GoCar maximaal onder de kap heeft, is het namelijk lastig invoegen op Highway 101. Ik kijk, zie geen duidelijke afslag en besluit daarom pauze te houden in een parkje met uitzicht op de Golden Gate Bridge. Dankzij het vernuftige GPS-systeem herkent de computer toch waar ik rijd, dus ik haak straks zo weer in.

Maar helaas. Eenmaal weer op weg, blijft het angstig stil vanuit de boxjes. Ik scheur wat straatjes door en wissel mijn blik op de weg af met hoopvolle gebaren naar de zwijgende radio. Niks. Het immense, koepelvormige gebouw aan mijn rechterhand wordt door mevrouw GoCar niet herkend als het wereldberoemde Palace of Fine Arts.

‘Dit is Fort Mason’ pruttelt ze opeens. Ha, mijn driewieler zit weer op de route. ‘Een voormalige legerbasis waar Ronald Reagen nog heeft gewoond.’ Aan mijn linkerhand glijden stijlvol witte gebouwen voorbij en het is fijn om even uit de drukte te rijden. Dwars door yuppenwijk Marina koerst mijn gids me langs Fillmore Street en dwingt me tot de nodige hellingproeven.

Dan is het tijd voor het examen. ‘Aan je rechterhand zie je Lombard Street’, kraken m’n boxjes. Het nauwe Lombard Street is bekend vanwege acht haarspeldbochten. Mijn wagen rolt langzaam de steile weg in en succesvol stuur ik mijn GoCar de acht bochten door. Geslaagd. Lachend kijk ik in mijn zijspiegel naar het bekende stuk San Francisco dat ik zojuist op een unieke manier heb afgelegd. Een mooi moment om de GoCar lekker op de stoep te parkeren en op zoek te gaan naar een welverdiende kroes koffie.

Het karretje moet echter terugbezorgd worden en aangezien je per uur betaalt, is het raadzaam om hier niet te lang mee te wachten. Voetje voor voetje pruttel ik door de spits. Het is inmiddels gaan schemeren, maar een GoCar valt nog steeds op. Een vader wijst zijn vrouw plus drie kinderen op dat karretje tussen het dampende verkeer. Ik lach met ze mee, maar eenmaal afgerekend en weer te voet op de stoep geniet ik stiekem een beetje extra van mijn anonimiteit. En van de rust waarmee ik dingen kan bekijken. Ik ga de stad maar eens echt verkennen.

June 16th, 2010 at 7:30 pm

Posted in

Leave a Reply