René van der Meer / freelance redacteur

Treffende teksten. Print en online.

Per spoor door de achtertuin van Amerika


AD Reiswereld / 2010

Download hier de PDF van dit artikel

Laat de auto staan en vergeet binnenlandse vluchten. Voor een veelzijdige reis door Amerika pak je de Sunset Limited. Een driedaagse trip in een trein vol hartelijke Amerikanen.

Twee herten springen weg van de zilverkleurige trein die hun Texaanse zandvlakte kruist. In de verte pieken bruine rotsen in de blauwe lucht. De Sunset Limited dendert door en is bijna halverwege. Nog ruim duizend miles te gaan. De Sunset Limited van Amtrak (de Amerikaanse NS) rijdt drie keer per week van New Orleans naar Los Angeles. De afstand tussen de zuidelijke geboorteplaats van Louis Armstrong en de filmstad in het westen bedraagt 3210 kilometer. De trein doet er ruim 48 uur over. Een rit langs de Mexicaanse grens, door de staten Louisiana, Texas, New Mexico, Arizona en Californië.

Parachute

Zonnig Californië voelt nog als de andere kant van de wereld wanneer de Sunset Limited netjes op tijd, om 11.55 uur, het station van New Orleans uitrijdt. Het is bewolkt en kleine regendruppels spatten tegen de ramen van de wagons. Het immense stadion Superdome, kort na de Katrinaramp de verzamelplek van vele slachtoffers, komt rechts voorbij. Gevolgd door de snelwegen, huizen, bruggen en fabrieken van New Orleans.

Terwijl de trein de stad verlaat, verwelkomt Dorothy, een kleine vrouw met op het puntje van haar neus een zwart montuur, de gasten in haar Sleeping Car. Ze is als Sleeping Car Attendant verantwoordelijk voor iedereen die een slaapcoupé heeft gereserveerd. Een enkeltje New Orleans-Los Angeles is er al vanaf 136 dollar per persoon, maar hiervoor heb je alleen een stoel. Slimme mensen upgraden de driedaagse reis met een eigen slaapkamer, inclusief twee bedden en zes maaltijden. Totaalprijs voor twee personen: 513 dollar, maar het onbreekt je dan ook aan niets. ,,Er is gratis koffie en sap,” legt Dorothy uit, doelend op een knus hoekje met koffiekannen, bekers en een vaasje bloemen. ,,Hier is de douche, dit is het toilet en ik kom vanavond het bed opmaken.” Pardon? Een blik op de slaapkamer verklaart Dorothy’s takenpakket. In de uiterst efficiënte Superliner Roomette, zoals een slaapcoupé heet, zijn twee zitjes en een tafel uit te klappen tot een bed. Daarboven opgeklapt, een tweede bed. Beddengoed en matras liggen vernuftig opgevouwen op een manier die aan een parachute doet denken. Wie eigenwijs is, kan hier zelf een slaapplek van bouwen, maar Dorothy verstaat haar vak en verandert zitjes, tafels en dekens geroutineerd in een degelijke slaapplaats.

Wildvreemden

,,Welkom aan boord, iedereen. Mensen die willen lunchen, kunnen naar de Dining Car komen,” klinkt het door de trein. De restauratiewagon grenst aan de slaapwagon. Netjes gedekte tafels wachten hier uitnodigend op hongerige reizigers. Voor eenkennige mensen is geen ruimte. Aan elk tafeltje komen vier passagiers te zitten en zo schuiven wildvreemden bij elkaar aan.

Zo ook Bob en Rita, een echtpaar uit Virginia, op weg naar hun dochter in Texas om Thanksgiving te vieren. Hun tafelgenoot blijkt Tom uit New Orleans. Ooit gevechtspiloot in de Tweede Wereldoorlog, nu een man met ouderdomsvlekken op zijn gerimpelde handen. Na te hebben gekozen uit onder andere kippenvleugels, een steak en salade leggen Bob en Rita aan Tom uit waarom ze met de trein reizen. ,,We hadden onlangs een nogal ruwe vlucht,” zegt Bob. ,,Zij durft sindsdien niet meer zo goed.” Rita knikt terwijl ze de cherrytomaatjes uit haar zojuist geserveerde salade op het bord van haar man wipt. ,,Nu doen we drie dagen over een reis die normaal drie uur duurt,” lacht ze. ,,Maar we zien nu veel meer.”

Tom is op weg naar zijn zoon in Houston. Sinds zijn vrouw vorig jaar overleed is hij veel gaan reizen. Per auto, soms per vliegtuig en soms, zoals nu, met de trein. ,,De hamburgers hier zijn een aanrader,” weet hij van een reis in mei. En zo praten de drie verder terwijl buiten bomen met hangend Spaans mos te zien zijn. Gesprekken over vliegtuigen en werk. ,,Ik ben in de oorlog het kanaal 180 keer overgestoken,” zegt Tom met gepaste trots. Over kinderen, kleinkinderen. En over het uitzicht. ,,Is dat suikerriet?,” wil Rita weten. Ze kijkt naar de akkers langs het spoor.
City of the Dead

De trein toetert. De spoorwegovergangen hebben slagbomen, maar de conducteur laat alsnog bij elke overgang zijn claxon loeien. In dichtbebouwd gebied is het getoeter om de paar seconde te horen. Ook nu, wanneer het plaatsje New Iberia voorbij schuift. ‘Stad van de Tobasco Sauce’, aldus een in elke slaapcoupé aanwezige reisbeschrijving. ‘Vlak na het station een klassiek voorbeeld van één van Louisiana’s Cities of the Dead’,  tipt de folder verder. En inderdaad, de trein passeert een kerkhof waarbij de graftombes boven de grond zijn geplaatst.

Na New Iberia volgt Lafayette, een stad vernoemd naar Marquis de Lafayette, een strijdlustige Fransman uit de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. De rails lopen langs speeltuinen, watertorens, rommelige achtertuinen, autowrakken, een supermarkt en een indrukwekkend donkerbruin-grijs moeraslandschap met slanke cypressen. De zon begint te zakken en boven de weilanden verschijnt dauw. Voor de meeste reizigers het moment om zich terug te trekken in hun slaapkamer waar Dorothy inmiddels de bedden heeft opgemaakt.

Interessante mensen

Slapen in een Superliner Roomette-trein is goed te doen. Op het dunne, zachte matras, met de blauwe gordijntjes van de slaapcoupé gesloten, is opeens weinig trein te herkennen. Alhoewel. De route slingert duidelijk langs de nodige overgangen, zo is te horen aan het getoeter. Nadat de trein de steden heeft verlaten, klinkt alleen nog het ritmische gebonk van de rails en de wind langs de wagons. Wiegen doet de trein er gratis bij.

,,Ik heb goed geslapen,” zegt Bill, een dermatoloog op weg naar zijn dochters in San Francisco, de volgende dag vanachter een kop koffie in de Dining Car. Buiten is het moeraslandschap veranderd in de met struiken en rotsen bezaaide zandvlakte van Texas. ,,Maar ik werd middenin de nacht wakker, doordat we opeens lang stilstonden,” gaat hij verder. ,,Ik was gewend geraakt aan het schudden.”

Bill – witgrijs baardje, mosgroene trui – woont in Bangor, een stadje in het noordoosten van Amerika. Meestal pakt hij het vliegtuig om zijn dochters te bezoeken. ,,Maar ik wilde een keer met de trein reizen. Je hebt zo alle tijd en ontmoet interessante mensen.” Daarbij heeft hij het zuiden van Amerika nog nooit gezien. ,,Ik kijk mijn ogen uit.” Aan zijn meegenomen boek van Truman Capote is hij nog amper toegekomen.

Allesomvattend


De zon schijnt vrolijk de coupés in terwijl de trein uren maakt in de Texaanse woestijn. Het groen van cactussen en struiken is de enige kleur in het verder wit-gelige vergezicht. Geen getoeter meer. In deze achtertuin van Amerika is verder geen verkeer aanwezig.

Conducteur Roman kent het landschap goed. ,,Heb je al buffels gezien?,” wil hij weten. Hij woont in San Antonio en werkt al twintig jaar voor Amtrak. ,,De service is met de jaren verbeterd,” zegt hij terugkijkend op zijn loopbaan. ,,En meer jongeren pakken tegenwoordig de trein. Maar dat kan ook komen, omdat ik ouder word,” lacht hij.

Reizigers met de luxe van een eigen Superliner Roomette zijn vooral in hun coupé of in de Dining Car te vinden. Wie toch doorloopt, komt in de Lounge Car, een ruime wagon met aan weerszijden royale draaistoelen. Enorme ramen lopen door tot in het plafond. Met de stoel naar buiten gericht, is het uitzicht letterlijk allesomvattend.

Natalie en Hana proberen wat in de Lounge Car te lezen. De twee theaterstudenten komen uit Groot-Brittannië. Ze reizen vanwege hun afstudeerproject met een 45-dagen-pas door Amerika en overnachten tussendoor in hotels. ,,Ik heb zilveren lepels mee,” zegt Natalie. ,,Ik ruil ze met mensen die ik ontmoet.” Ze begon met achttien lepels. Nu heeft ze er nu nog zeven. In ruil voor haar servies ontving ze onder andere twee kettingen, een armband en een verhaal. Ook Hana treint om af te studeren. ,,Ik ben filmstudent en interview mensen tijdens onze reis. De gesprekken verwerk ik in filmscripts en zet ik op www.possibilityarchive.com.”

Een paar honderd kilometer zand, rotsen, telefoonpalen, cactussen en kronkelwegen verder, stopt de trein in Alpine. Het Texaanse stadje is de eindbestemming voor een aantal passagiers. Ze worden opgewacht door familie en vrienden op het stoffige parkeerterrein naast het bescheiden station. Tien minuten later is de trein weer in volle gang.

Stopt de Sunset Limited dan nooit langer? Jawel. Zo stond de trein afgelopen nacht twee uur in San Antonio stil om passagiers te verwelkomen en uit te zwaaien. De meeste reizigers, op dermatoloog Bill na, lagen toen gewoon te slapen. Voor hen komt de herkansing in El Paso, een grote stad vlakbij de Mexicaanse grens.

Cowboy Bryan

,,We hebben een uur,” zegt Dorothy wanneer de trein stil staat op station El Paso. ,,Precies genoeg,” zegt Bryan terwijl hij de fik steekt in een dikke sigaar. Zwarte cowboylaarzen, jeans, een druk overhemd, grijze haaksnor en een cowboyhoed. Als de trein een prijs zou uitreiken aan de meest Amerikaans-ogende passagier, was Bryan de winnaar. ,,Ik ben rodeorijder geweest. Nu werk ik in de elektriciteit,” zegt Bryan en hij somt zijn rodeoblessures op. ,,Twee kunstheupen, twee kunstknieën.” ,,Was het het waard?,” vraagt een vrouw bezorgd. Bryan, op weg naar zijn dochter in Tuscon, lacht. ,,It was a good ride.”

Tijdens de pauze gluren reizigers wat in het stationsgebouw, roken een sigaret of kopen op het parkeerterrein een burrito bij een Mexicaanse verkoopster. Wanneer de trein toeterend laat weten dat de reis verder gaat, trapt cowboy Bryan een stompje sigaar onder zijn laars uit.

Een wiebelende nacht verder en de Sunset Limited is toe aan de laatste kilometers. In plaats van de woestijn glijden nu de wijngaarden van Californië voorbij. En opeens zijn er weer wegen, huizen, garages en reclameborden. Nog een paar uur voordat de trein het station van Los Angeles binnenrijdt.

Natalie, een jonge moeder met twee kleine kinderen, kan niet wachten. Ze heeft haar zoon en dochter vanaf Houston zoet gehouden met beloftes over ijs en dvd’s. Ze is op. ,,We zijn op weg naar mijn vader. Hij wordt 65. Het is een verrassing, dus hopelijk vindt hij het leuk.”

Na een korte stop in Palm Springs, Californië, en een uurtje langs bergen en een windmolenpark, mindert de trein vaart. En dan: bestemming bereikt, welkom in Los Angeles. Een echt afscheid blijft achterwege. De zakelijke waarschuwing van het personeel om voorzichtig uit te stappen, voelt een beetje als een anti-climax. Binnen een kwartier is de trein leeg en gezichten die na drie dagen vertrouwd zijn gaan voelen, mengen zich in de anonieme drukte op het station. Morgen is het Thanksgiving en zitten de meeste aan de kalkoen. Uitgerust, en met een iets mooier verhaal dan de tafelgenoten die per auto of vliegtuig zijn gekomen.

UIT & THUIS

De route
De Sunset Limited vertrekt elke maandag, woensdag en vrijdag om 11.55 uur uit New Orleans naar Los Angeles. Terug van Los Angeles naar New Orleans reizen kan op zondag, woensdag en vrijdag om 14.40 uur. De reistijd bedraagt doorgaans 48 uur, maar houd voor de zekerheid rekening met enkele uren vertraging.
Post Katrina
De Sunset Limited heeft lange tijd doorgelopen naar Orlando, Florida en was daarmee de enige manier om in één trein van kust tot kust te reizen. Eind augustus 2005 vernielde orkaan Katrina ten oosten van New Orleans echter een groot deel van het spoor. Sindsdien is New Orleans het vertrekpunt. Concrete plannen om de route naar Orlando te herstellen zijn er niet.
De tickets
Kaartjes kopen voor de Sunset Limited kan op www.amtrak.com. Zitplaatsen voor een enkele reis in de Sunset Limited zijn er vanaf 136 dollar. Twee tickets voor een Superliner Roomette met twee bedden, inclusief maaltijden in de restauratiewagon beginnen bij 513 dollar. Startprijs voor een familiekamer voor twee volwassen en twee kinderen is 1305 dollar. Een ruime kamer met eigen toilet en eigen douche is voor twee personen mogelijk vanaf 1174 dollar. En ondertussen uitstappen, in een leuk hotel overnachten en na een paar dagen weer in Sunset Limited stappen, kan ook. Zij het niet met de bovengenoemde tickets. Met een USA Rail Pass is het vanaf 389 dollar mogelijk om, verdeeld over vijftien dagen, meerdere in- en uitstapdagen te bepalen. Tickets voor langere periodes zijn ook verkrijgbaar.
De vlucht
Leuk die treinreis, maar het vliegveld waar je vanuit Nederland aankwam is nu ook duizenden kilometers weg. Geen probleem, een vliegticket met een andere aankomst- dan vertrekplaats, kost slechts enkele tientjes meer dan een reguliere retourvlucht. Een ticket van Amsterdam naar New Orleans en terug van Los Angeles naar Amsterdam is er voor rond de 500 euro.
Nog meer treinen
De Sunset Limited is slechts een van de vele treinen waarmee Amtrak door Amerika rijdt. Zin in een route langs de Canadese grens, van Chicago naar Seattle? Stap in de Empire Builder. Een reis van Los Angeles naar Chicago is mogelijk in de Southwest Chief. De Maple Leaf rijdt dagelijks van New York naar Toronto.

December 23rd, 2010 at 7:28 pm

Posted in

75 Responses to 'Per spoor door de achtertuin van Amerika'

Subscribe to comments with RSS or TrackBack to 'Per spoor door de achtertuin van Amerika'.

  1. .

    ñýíêñ çà èíôó!…

    hubert

    22 Jan 15 at 11:58 pm

  2. .

    ñïñ!!…

    Gene

    24 Jan 15 at 5:32 pm

  3. .

    áëàãîäàðñòâóþ….

    clifton

    24 Jan 15 at 6:06 pm

  4. .

    thanks for information!!…

    Christopher

    27 Jan 15 at 12:32 pm

  5. .

    áëàãîäàðåí!…

    Carlos

    28 Jan 15 at 4:50 pm

  6. .

    ñïàñèáî çà èíôó….

    Jay

    28 Jan 15 at 5:25 pm

  7. .

    hello!!…

    Ben

    29 Jan 15 at 4:21 am

  8. .

    good info….

    Jason

    29 Jan 15 at 9:36 pm

  9. .

    ñïñ!!…

    harry

    2 Feb 15 at 4:54 am

  10. .

    thank you….

    Stuart

    3 Feb 15 at 12:52 am

  11. .

    áëàãîäàðñòâóþ!!…

    Peter

    3 Feb 15 at 5:43 pm

  12. .

    thanks for information!…

    Shane

    4 Feb 15 at 8:39 pm

  13. .

    áëàãîäàðåí….

    Joseph

    6 Feb 15 at 7:15 pm

  14. .

    ñýíêñ çà èíôó!…

    Juan

    7 Feb 15 at 2:50 pm

  15. .

    ñïñ çà èíôó!!…

    Alexander

    7 Feb 15 at 3:22 pm

  16. .

    áëàãîäàðñòâóþ….

    Robert

    8 Feb 15 at 8:14 am

  17. .

    ñïñ!…

    charlie

    8 Feb 15 at 8:42 am

  18. .

    ñïñ….

    Chad

    8 Feb 15 at 9:11 am

  19. .

    thank you….

    ted

    8 Feb 15 at 9:39 am

  20. .

    ñïñ!!…

    Clinton

    10 Feb 15 at 12:20 pm

  21. .

    áëàãîäàðþ….

    Harry

    10 Feb 15 at 12:56 pm

  22. .

    thanks!!…

    Lee

    10 Feb 15 at 4:50 pm

  23. .

    ñïàñèáî çà èíôó….

    Mark

    10 Feb 15 at 10:04 pm

  24. .

    ñïñ….

    Troy

    10 Feb 15 at 11:01 pm

  25. .

    ñïñ!!…

    Jimmy

    10 Feb 15 at 11:38 pm

Leave a Reply